Ημερολόγιο 30: Όταν οι γονείς από αγάπη καταστρέφουν τα παιδιά τους…..

Είμαι που λες, αγαπημένο μου ημερολόγιο, σε γενέθλεια συμμαθητή του γιου μου. Παίζουν ένα παιχνίδι τα παιδιά και περιμένουμε ποιος θα κερδίσει το δώρο. Ας πούμε ότι καταλήγει το δώρο στο δικό μου γιο. Το ανοίγει ο γιος μου με χαρά και ξαφνικά μια συμμαθήτριά του, του το ζητάει, να κάνουν ανταλλαγή με το πιο «απλό» δικό της δώρο. Ο γιος μου δέχεται και της το δίνει. Και μετά τον αγκαλιάζω κάπως απογοητευμένη που ένιωσα πως δεν διεκδίκησαι αυτό που ήθελε και τον ρώτησα αν ήθελε το δώρο και μου απάντησε θετικά. Τότε του είπα πως δεν χρειάζεται να δίνει κάτι αν το θέλει. Όμως την ίδια ώρα πέραν της εν μέρει στεναχώριας του, έβλεπα μια χαρά μέσα του και μου είπε «Δεν πειράζει αφού το ήθελε…». Τότε συνειδητοποίησα πως προσπαθώ να μεταδώσω στο γιο μου κάτι τρομερά λάθος, μιας και όπως πάντα, σε όλα τα σπίτια όλα τα παιχνίδια καταλήγουν στο ίδιο ξεχασμένο κουτί. Του είπα: «Μπράβο σου αγάπη μου, συγχαρητήρια. Είναι πολύ όμορφο να δίνουμε κάτι αν νιώθουμε πως ο άλλος το έχει περισσότερη ανάγκη από εμάς. Αυτό σημαίνει πως έχεις καλή ψυχούλα!» . Και τότε ένιωσε περήφανος που τον υποστήριξα. Επιστρέψαμε σπίτι. Βγήκε ο γείτονας μας -φίλος του-, έξω και ο γιος μου χαρούμενος έψαχνε κάτι να του δώσει κι αυτού.

Εκείνη ακριβώς την ώρα, ήρθαν πολλές εικόνες και στιγμές από το μυαλό μου που άθελά μας οι γονείς καταστρέφουμε τις τόσο αθώες ψυχούλες των παιδιών μας. Σκέφτηκα επίσης πως ο ίδιος μου ο γιος ανησυχεί πολύ για τον αδελφό του όταν είναι στεναχωρημένος, όταν συμπεριφέρεται παρορμητικά και ίσως να κινδυνεύει, όταν κτυπάει… Κι εγώ αντίθετα του μιλώ απότομα πως δεν είναι δική του δουλειά να αγχώνεται. Φυσικά στόχος μου είναι να μην νιώθει την ευθύνη που νιώθει ένας γονιός, όμως μέσα σε αυτό ξεχνώ να του θυμίσω πόσο θαυμάσιο είναι να νοιάζεσαι τόσο τον αδελφό σου, να θες να είναι καλά. Αν μη τι άλλο, είναι αποκλειστικά δική μου ανησυχία το να μην κουβαλά την ευθύνη και το ρόλο ενός γονιού (μας έφαγε η θεωρία). Ο ίδιος στην ηλικία του δεν ξέρει από αυτά. Ξέρει μόνο από το πώς αντιδρούμε εμείς στις δικές του απλές συμπεριφορές. Αν αντιδρούσα βολεμένη και φωνάζοντάς του κάθε φορά να τον προσέχει, τότε εγώ θα του έδινα ευθύνη. Αντίθετα, αντιδρώντας με ένταση για να μην σκέφτεται ότι σκέφτεται του μεταδίδω συνεχώς το λανθασμένο μήνυμα να μην νοιάζεται;;

Και τότε, ακούω στο μυαλό μου να έρχονται πολλά ερωτήματα γονιών: «Θέλω το παιδί μου να μάθει να διεκδικεί», «Θέλω να γίνει λιγότερο καλός», «Θέλω το παιδί μου να μην είναι τόσο ευαίσθητος»…. Και άλλα πολλά τέτοια που άθελα οι γονείς τα σκέφτονται, όμως εν τέλει γιατί; Για να γίνουν τα παιδιά μας ενήλικες εγωιστές, αναίσθητοι, αδιάφοροι που δε θα αρκούνται ποτέ ή δε θα ικανοποιούνται ποτέ μόνο με αυτό που έχουν αφού θα το συγκρίνουν συνεχώς με αυτά που έχουν οι άλλοι; Αυτό θέλουμε;

Είναι δύσκολο να αντέξουμε να μεγαλώσουμε ένα παιδί καλοσυνάτο, που να αρκείται με τα λίγα, που να είναι ευαίσθητο. Δύσκολο επειδή φαίνεται απλό. Κι εμείς οι άνθρωποι μάθαμε να δυσκολευόμαστε άρα τα εύκολα τα θεωρούμε δύσκολα και προσπαθούμε να τα κάνουμε πολύπλοκα!  Η σκέψη μου είναι πως ένα ευαίσθητο παιδί είναι διαμάντι, αν έχει γονείς που μπορούν να τον κατευθύνουν να δημιουργεί μέσα από την ευαισθησία του, να αναγνωρίζει το πώς νιώθει, να το επικοινωνεί. Είναι υπέροχο ένα παιδί να μη διεκδικεί πολλά, μαθαίνοντας να είναι χαρούμενος με τα λίγα, αυτό σημαίνει πραγματική ευτυχία για ένα ενήλικα και λίγοι ενήλικες είναι ευτυχισμένοι! Είναι επίσης υπέροχο ένα παιδί να είναι πολύ καλό και να προσπαθεί συνάμα να ικανοποιήσει τους άλλους, γιατί αυτό δείχνει την αντίληψή του πως ανήκει σε μια ομάδα και δεν πράττει μόνο του. Είναι άλλο πράγμα να βάζω τα όριά μου εκεί που νιώθω ότι αδικούμαι ή ότι μου συμπεριφέρεται κάποιος άσχημα χωρίς λόγο και είναι άλλο να μάθω εγώ να ποδοπατώ για να φαίνομαι περισσότερο, να μπαίνω μπροστά με το έτσι θέλω, να ελέγχω τις καταστάσεις με τα θέλω μου. Το ένα είναι υγιή όρια, το άλλο είναι εγωιστικές συμπεριφορές ενός ενήλικα που οι άλλοι στο τέλος θα τον αποκαλούν «ναρκισιστή».

Την επόμενη φορά που το παιδί σας, σας φανεί πιο καλό από ότι θα αναμένατε, υποστηρίξτε το! Είναι όμορφο να ενισχύουμε τις καλές συμπεριφορές, όσο πιο πολύ μπορούμε, να τις διατυμπανίζουμε…. ! Μη προσπαθείτε συνεχώς να αλλάξετε τις συμπεριφορές του παιδιού σας: αν συμπεριφέρεται άσχημα-το τιμωρούμε, αν συμπεριφέρεται όμορφα-το διορθώνουμε, αν δε συμπεριφέρεται καθόλου- το χαππακώνουμε. Αν εσύ δεν αντέχεις την καλοσύνη, την αθωότητα… σκέψου το! Όοοσο αθώο κι αν είναι ένα παιδί. Και φυσικά δεν εννοώ να το αφήσουμε σε άγνοια. Άλλο να είναι κάποιος αθώος κι άλλο να είναι ανώριμος ή σε άγνοια!